Flex HTV czy DTF — co wybrać do małych serii i dropów?

Jeśli wpisujesz w wyszukiwarkę: Flex HTV czy DTF co wybrać do małych serii i dropów? — to prawdopodobnie jesteś w jednej z dwóch sytuacji: albo startujesz z marką i chcesz uniknąć kosztownych wpadek w pierwszych dropach, albo masz już sprzedaż i szukasz metody, która da powtarzalny efekt bez zatorów produkcyjnych.

W małych seriach nie wygrywa „najlepsza technologia na papierze”. Wygrywa ta, która pasuje do Twojego modelu: preorder, szybkie doszywki, restocki w 48–72 h, różne materiały w jednym dropie i presja, żeby każda sztuka wyglądała jak produkt, a nie „usługa nadruku”.

Poniżej dostajesz porównanie Flex HTV i DTF w realiach dropów: jak różnią się efekt, komfort, ryzyka jakościowe, tempo pracy i co przetestować na próbce, zanim uruchomisz serię.

Szybka odpowiedź eksperta (TL;DR)

• Wybierz Flex HTV, jeśli grafika jest prosta (1–2 kolory), ma wyglądać „czysto” i minimalnie, a do tego dochodzi personalizacja (numery, imiona, krótkie hasła). Flex świetnie robi także efekty specjalne (np. metaliczne) bez drukowania.
• Wybierz DTF, jeśli robisz dropy z detalem, gradientami, wieloma kolorami, małymi elementami albo chcesz przygotować transfery i wgrywać je na żądanie, utrzymując powtarzalność między partiami.
• Nie decyduj na skróty „Flex = premium, DTF = tanio”. O końcowym efekcie w 80% decydują: projekt (powierzchnia krycia), materiał, parametry wgrzewu i kontrola jakości.

Decyzja w 120 sekund: Flex HTV czy DTF do małych serii i dropów?

W praktyce najszybciej wycinasz błędne decyzje nie „tabelką technologii”, tylko pytaniami o projekt i model dropu. Oto mini-matryca, której używamy w produkcji, gdy trzeba wybrać metodę bez zgadywania:

Ta matryca nie zastępuje próbki. Ona tylko daje poprawne „pierwsze przybliżenie”, a potem wchodzisz w test kontrolny (rozciąganie + tarcie + pranie), jak w sekcji o trwałości.

Trzy scenariusze z dropów (przykłady, które oddają realny workflow)

Przykład 1: drop 60 koszulek, małe logo 1 kolor + personalizacja (nickname na rękawie).
Zwykle wygrywa Flex HTV, bo personalizacja jest naturalna (docinasz tekst per sztuka), a mały, jednokolorowy znak daje „produktowy” efekt bez wyczuwalnej plamy. DTF w tym przypadku działa, ale często nie wykorzystujesz jego przewagi (pełnokolor), a i tak musisz rozwiązać personalizację.

Przykład 2: drop 80 bluz, duża grafika na plecach w pełnym kolorze + mały znak na piersi.
Zwykle wygrywa DTF, bo w jednej aplikacji dostajesz detal i powtarzalność, bez warstwowania i bez ryzyka, że drobne elementy będą „kosztować” czas odchwastu. Flex zaczyna robić się nieprzewidywalny czasowo i jakościowo, jeśli grafika ma dużo „wycięć”.

Przykład 3: preorder 2 tygodnie + szybkie doszywki po dropie (restock w 48–72 h).
Zwykle wygrywa DTF, bo możesz przygotować transfery (lub ich zapas) i wgrywać je w miarę spływu zamówień, utrzymując stały czas na sztukę. Flex ma sens, jeśli restock opiera się głównie na prostych napisach i numerach, które docinasz „z marszu”.

Co porównujemy: Flex HTV i DTF „od kuchni”

Żeby świadomie wybrać metodę do małych serii, trzeba zrozumieć, z czego „składa się” nadruk.

Flex HTV (Heat Transfer Vinyl) — wycinana folia + warstwa klejowa

Flex to termotransferowa folia (najczęściej poliuretanowa), którą:

1. wycinasz po konturze,
2. odchwastowujesz (usuwasz zbędne fragmenty),
3. wgrywasz na odzież pod temperaturą i dociskiem.

Ważna cecha: kolor jest „w folii”, a nie w farbie/atramentach. To daje świetną, równą plamę, ale ogranicza Cię do kolorów i warstw.

Od strony „eksperckiej” Flex jest technologią, w której jakość i trwałość wynikają z trzech rzeczy:

• rodzaju folii i jej elastyczności (inne zachowanie na cienkiej koszulce, inne na bluzie, inne na odzieży sportowej),
• warstwy klejowej i jej kompatybilności z materiałem (np. mieszanki z dużą ilością poliestru zachowują się inaczej niż czysta bawełna),
• procesu wgrzewu (czas/temperatura/docisk oraz sposób zdejmowania nośnika, bo część folii jest „hot peel”, część „cold peel”).

To jest też powód, dla którego Flex w małych seriach bywa tak wdzięczny: dla prostych znaków dostajesz „spot color”, czyste krawędzie i bardzo przewidywalny efekt — ale płacisz czasem ręcznym, gdy projekt jest skomplikowany.

DTF (Direct to Film) — zadruk transferu + proszek TPU + wgrzew

W DTF grafika jest drukowana na folii, następnie pokrywana proszkiem TPU (klej termotopliwy), wygrzewana i dopiero potem wgrywana na ubranie. W praktyce oznacza to:

• bardzo dużą swobodę w kolorach i detalach,
• wysoką powtarzalność (transfer „niesie” obraz),
• ale też warstwę polimerową w miejscu nadruku, której odczucie zależy głównie od projektu.

Z punktu widzenia technologii DTF jest rodzajem termotransferu „hotmelt”: kluczowe jest okno procesu (czas/temperatura/docisk), bo to ono decyduje, czy klej i warstwa polimerowa prawidłowo „siądą” w strukturze dzianiny. Dlatego DTF potrafi dać bardzo stabilny efekt w restockach — o ile proces jest powtarzalny.

W dropach DTF ma jeszcze jedną przewagę logistyczną: transfer jest nośnikiem pracy. Możesz przygotować go wcześniej, trzymać partiami (czysto, sucho, bez zagnieceń), a potem wgrywać w rytmie zamówień. To jest dokładnie ten mechanizm, który sprawia, że made-to-order i krótkie doszywki stają się wykonalne bez „nocnych zmian” na odchwaszczaniu.

Dlaczego wgrzew jest krytyczny (i jak go kontrolować w małej produkcji)

W obu technologiach najwięcej reklamacji bierze się nie z „złej metody”, tylko z procesu, który nie jest powtarzalny. W praktyce kontrolujesz trzy zmienne:

1. Realną temperaturę (płyta prasy potrafi mieć różnice strefowe; bywa też, że ustawienie nie równa się temperaturze kontaktu),
2. Docisk (zbyt mały = podnoszenie krawędzi, zbyt duży = „wprasowana” twarda plama i odgniecenia),
3. Czas (krótszy bywa „ładny na świeżo”, ale słabszy po praniu).

Jeśli robisz dropy regularnie, najprostsza praktyka jakościowa to: jedna karta procesu dla wzoru (materiał, ustawienia, przekładka, sposób peel) + szybka próbka kontrolna z każdej partii (rozciąganie i paznokieć). To nie jest „biurokracja” — to najtańszy sposób, żeby kolejne restocki wyglądały tak samo.

Małe serie i dropy: jakie kryteria naprawdę decydują

W produkcji dropów warto patrzeć na 6 kryteriów, które najszybciej „zjadają” marżę i czas:

1. Tempo pracy w realnym workflow (wąskie gardło to zwykle ręczne czynności: odchwastowywanie, pozycjonowanie, kontrola).
2. Powtarzalność serii i restocków (czy kolejna partia wygląda tak samo).
3. Ryzyko błędów i reklamacji (najczęściej krawędzie, odklejanie, pękanie, „twarda plama” na klatce).
4. Komfort noszenia (wyczuwalność, oddychalność, zachowanie na cienkiej dzianinie).
5. Projekt i jego „produkcyjność” (detale, minimalne grubości linii, duże pełne pola).
6. Logistyka dropu (preorder vs stock, magazyn transferów, miks materiałów: bawełna, mieszanki, poliester).

Warto dodać jedną rzecz, która odróżnia podejście eksperckie od „porad z forum”: w małej serii liczy się nie tylko jakość, ale też ryzyko rozjechania się jakości między dniami produkcji. Dziś prasa jest „rozgrzana”, jutro inna osoba ustawi docisk, pojutrze zmienisz partię bluz i nagle krawędzie zachowują się inaczej. Dlatego wybór metody to w praktyce wybór tego, gdzie chcesz mieć zmienność:

• Flex: zmienność częściej siedzi w ręcznej pracy (odchwast, pozycjonowanie, warstwy, peel),
• DTF: zmienność częściej siedzi w termice i w projekcie (pełne pola, biała baza, docisk).

Flex HTV vs DTF — porównanie dla małych serii (tabela decyzyjna)

Efekt i „premium feel”: gdzie Flex wygrywa, a gdzie wygrywa DTF

W dropach streetwearowych najczęściej chodzi o dwa skrajnie różne efekty:

1) minimalistyczny, czysty znak (np. małe logo na piersi, napis na karku, numer na plecach),
2) graficzny statement (ilustracja, plakat, gradient, pełnokolor).

Scenariusz 1: małe logo / napis (5–8 cm)

To jest środowisko, w którym Flex HTV często wygląda „drożej”:

• masz bardzo czystą krawędź,
• plama jest idealnie równa,
• warstwa bywa minimalna i przewidywalna.

DTF też może wyglądać świetnie, ale przy małych, jednolitych logotypach zwykle nie potrzebujesz jego największej przewagi (pełnokolor).

Scenariusz 2: grafika A4 lub większa (front/plecy)

Tu DTF zwykle wygrywa swobodą:

• drukujesz wszystko w jednym przejściu (kolory, półtony, gradienty),
• nie masz składania warstw,
• zachowujesz detal nawet w skomplikowanych ilustracjach.

W Flexie duża grafika z wieloma detalami prawie zawsze oznacza: długi czas cięcia, odchwastu i wyższe ryzyko błędu. A jeśli dochodzą 3–4 kolory w warstwach, rośnie też wyczuwalność.

Spójność koloru między dropami (i dlaczego „wygląda inaczej niż ostatnio”)

To jest temat, który wraca przy restockach: kolor i charakter nadruku muszą wyglądać tak samo w kolejnej partii, bo inaczej odbiorca traktuje to jak błąd jakości, nie „naturalną różnicę”.

• W Flex HTV często jest łatwiej o spójność plamy, bo kolor jest fabryczny („spot”) — szczególnie w znakach jednokolorowych. Jeśli brand opiera się na jednym konkretnym odcieniu i prostym znaku, Flex jest bardzo bezpieczny.
• W DTF kolor powstaje z CMYK + bieli i jest bardziej zależny od profilu/RIP, ustawień bieli i konkretnej partii materiału. Eksperckie podejście w małych seriach to: ta sama konfiguracja druku dla danej grafiki + kontrola próbki w tym samym świetle (to banalne, ale ratuje spójność).

Komfort noszenia: prawda o „warstwie” w Flex i DTF

Komfort nie wynika z nazwy technologii, tylko z tego, ile powierzchni zamykasz warstwą termotransferu.

• Przy małych logotypach zarówno Flex, jak i DTF mogą być praktycznie niewyczuwalne dla użytkownika.
• Przy dużych pełnych polach każda metoda zacznie być odczuwalna — po prostu inaczej.

DTF tworzy strefę, która może ograniczać przepuszczalność w miejscu nadruku. Jeśli chcesz podejść do tego metodycznie, zobacz też omówienie mechaniki komfortu i wyczuwalności: czy nadruk DTF oddycha i kiedy będzie wyczuwalny na tkaninie.

Praktyczna zasada projektowa, która ratuje dropy: jeśli grafika ma być duża, dodaj „oddech” — raster, przerwy, negatyw, podział na moduły. To poprawia komfort niezależnie od metody.

Trwałość: jak myśleć o niej jak technolog (a nie jak komentarz w internecie)

W branży trwałość mierzy się w kilku wymiarach, bo każdy „zabija” nadruk inaczej:

• pranie (zmiana koloru, mikropęknięcia, odspajanie),
• tarcie (plecak, pas bezpieczeństwa, praca przy biurku),
• rozciąganie (dzianina pracuje na klatce, rękawach),
• temperatura i chemia (suszenie bębnowe, wybielacze, zmiękczacze).

W laboratoriach do takich ocen używa się m.in. powtarzalnych procedur prania (rodzina norm ISO 6330 i ISO 105-C06) oraz testów tarcia (ISO 105-X12). Nie musisz robić pełnych badań, ale warto przejąć ich logikę: stałe warunki i porównywalne próbki.

Materiał ma znaczenie: bawełna, mieszanki, poliester i ryzyko migracji

W małych seriach największy „cichy zabójca” trwałości to nie sama metoda, tylko materiał i barwniki w tkaninie. Klasyczny przypadek to poliester barwiony barwnikami dyspersyjnymi (zwłaszcza intensywne czerwienie, granaty, czernie) i praca w temperaturach typowych dla termotransferu. Wtedy w czasie lub po czasie może pojawić się:

• „przebicie” koloru w nadruku (zmiana odcienia bieli lub jasnych partii),
• delikatne „przybrudzenie” jasnych elementów,
• różnice między partiami odzieży (ten sam model, ale inna partia barwienia).

To nie jest teoria — to efekt dyfuzji barwnika pod temperaturą. W praktyce oznacza to jedną rzecz: jeśli drop ma poliester (albo mieszanki z dużą ilością poliestru), próbka jest obowiązkowa. A jeśli temat dotyczy DTF na poliestrze i chcesz zrozumieć, jak ogranicza się migrację w produkcji (dobór transferu, parametry i podejście testowe), przydatne tło daje poradnik: DTF na poliestrze bez migracji koloru — jak to ustawić.

Typowe tryby awarii (i jak je rozpoznać szybko)

Flex HTV:

• podnoszące się krawędzie: najczęściej za krótki czas, zła temperatura albo niedostateczny docisk,
• pękanie: zbyt sztywna folia do elastycznej dzianiny albo zbyt „przegrzany” transfer,
• ślady po nośniku / odgniecenia: zbyt wysoka temperatura, brak przekładki, zły czas.

DTF:

• odklejanie narożników: niedogrzanie transferu lub zbyt krótki czas wgrzewu na odzieży,
• matowienie w miejscach tarcia: typowe dla intensywnego użytkowania (np. paski plecaka),
• „twarda plama”: zwykle projekt (duże pełne pola) lub zbyt mocny docisk.

Jeśli chcesz szerzej spojrzeć na trwałość w kontekście różnych metod znakowania (a nie tylko Flex vs DTF), przydatne jest porównanie podejść w materiale: jaki nadruk jest najtrwalszy na koszulce.

Prosty protokół testu próbki przed dropem (20–30 minut, które oszczędza tygodnie)

Zanim uruchomisz małą serię, zrób cztery szybkie testy na jednej sztuce próbnej:

1. Test rozciągania: rozciągnij dzianinę w osi nadruku 10–15 razy; obserwuj mikropęknięcia i krawędzie.
2. Test paznokcia: delikatnie podważ krawędź (nie „zrywać”, tylko sprawdzić przyczepność).
3. Test tarcia na sucho: kilkadziesiąt ruchów bawełnianą szmatką; sprawdź, czy nie ma smużenia i czy warstwa nie „łapie” połysku.
4. Test prania kontrolnego: przynajmniej 1 cykl prania na lewej stronie (30–40°C) i ponowna ocena krawędzi.

To nie zastąpi laboratoriów, ale w dropach daje najbardziej praktyczną odpowiedź: „czy to przeżyje realne użytkowanie”.

Koszt i tempo w małych seriach: gdzie naprawdę robi się różnica

W małych seriach koszt jednostkowy często nie jest problemem numer 1. Problemem jest czas ręczny i przepustowość, czyli ile sztuk przejdziesz bez zmęczenia zespołu i bez wpadek jakościowych.

Flex: kosztuje Cię ręce (odchwast)

Flex potrafi być świetny kosztowo i efektowo, ale ma jedną twardą prawdę: im więcej detali, tym więcej czasu ręcznego. Dwa projekty w „tym samym rozmiarze” mogą różnić się czasem pracy kilkukrotnie, jeśli jeden ma 5 liter, a drugi ma 200 wycięć.

Tu warto podejść do tematu „jak inżynier procesu” i policzyć czas:

• jeśli odchwast i przygotowanie jednej sztuki zajmuje Ci średnio 90–120 sekund, to przy 80 sztukach masz 2–2,5 godziny samego odchwastu (bez wgrzewu),
• jeśli projekt jest bardziej złożony i rośnie do 3–4 minut, drop potrafi „zjeść” dzień pracy tylko na ręcznej obróbce.

To nie jest argument „przeciw Flexowi”. To jest argument za tym, żeby Flex stosować tam, gdzie jest najmocniejszy: proste znaki i personalizacja.

Dlatego Flex jest idealny, gdy:

• projekt jest prosty i powtarzalny,
• masz dużo personalizacji (numery/imiona) i chcesz ją robić elastycznie,
• chcesz maksymalnie czystej, jednolitej plamy w 1 kolorze.

DTF: oszczędza czas w złożonych grafikach (aplikacja jest przewidywalna)

DTF przesuwa wysiłek z „ręcznej obróbki grafiki” na przygotowanie transferów. W dropach oznacza to często:

• szybszą realizację, gdy grafika jest złożona,
• mniejsze ryzyko, że „ktoś się pomylił przy odchwaszczaniu”,
• lepszą powtarzalność między partiami i restockami.

Jeśli masz drop z 2–3 skomplikowanymi grafikami, DTF zwykle lepiej skaluje tempo.

W praktyce DTF wygrywa w małych seriach wtedy, gdy przenosisz pracę z „rąk” na „proces”: raz przygotowany transfer daje stałą aplikację. To jest dokładnie ta sama logika, którą znajdziesz w podejściach do standaryzacji jakości (stałe parametry, powtarzalne wejście, kontrola próbki) — tyle że w realiach dropu, a nie fabryki.

Dropy i restocki: jak dobrać metodę do modelu sprzedaży

Model A: Drop w stocku (gotowe sztuki)

Jeśli robisz drop „na magazyn”, decyzja często sprowadza się do jakości i spójności:

• Flex, gdy chcesz minimalistyczny znak i perfekcyjną krawędź,
• DTF, gdy grafika jest statementem i musi wyglądać tak samo w każdej sztuce.

Klucz: w stocku największym wrogiem jest brak spójności między partiami. DTF ma tu przewagę, bo transfer jest powtarzalny, a Flex wymaga większej dyscypliny procesowej i kontroli ręcznej.

Model B: Drop made-to-order (na zamówienie)

W made-to-order liczy się czas realizacji i przewidywalność.

DTF jest tu często najbezpieczniejszy, bo możesz:

• przygotować transfery z wyprzedzeniem,
• wgrywać je na żądanie,
• utrzymywać stabilny „czas na sztukę”.

Flex będzie dobry, jeśli drop opiera się na napisach/hasłach i personalizacji, gdzie elastyczne docinanie wariantów daje przewagę.

Model C: Hybryda (preorder + szybki restock)

To najczęstszy model rosnących marek. W praktyce sprawdza się prosta zasada:

• pierwsza partia: metoda, która daje najlepszy efekt dla tej grafiki,
• restock: metoda, która daje najlepszą powtarzalność i przepustowość.

W wielu markach oznacza to: DTF dla złożonych grafik i Flex dla prostych, minimalistycznych znaków oraz personalizacji.

Jak projektować pod Flex i pod DTF (żeby uniknąć najczęstszych wpadek)

Flex HTV — zasady, które chronią czas i jakość

• Unikaj mikrodziur i bardzo cienkich elementów: one zabijają odchwast i zwiększają ryzyko błędu.
• Uważaj na wielowarstwowość: 2 kolory często są OK, ale 3–4 warstwy zaczynają być odczuwalne i trudniejsze do idealnego spasowania.
• Projektuj „produkcyjnie”: proste kształty, czyste światła, sensowna grubość linii.

Jeśli chcesz mieć praktyczną granicę: im więcej elementów schodzi w okolice „mikrodetalu”, tym bardziej Flex zaczyna wymagać laboratorium cierpliwości. W małych seriach to się mści, bo jeden błąd w odchwaście potrafi wywrócić tempo całego dropu.

DTF — zasady, które poprawiają komfort i trwałość

• Ogranicz pełne tła: jeśli możesz, nie rób wielkiego prostokąta krycia — rozbij go.
• Zadbaj o margines i krawędź grafiki: źle przygotowany kontur i biała baza potrafią dać „ciężką” strefę na cienkiej koszulce.
• Traktuj wgrzew jak proces krytyczny: czas, temperatura i docisk muszą być powtarzalne, bo to one decydują o krawędziach po praniu.

W DTF często niedoceniany jest jeszcze jeden element: krawędź i biała baza. To one decydują, czy nadruk wygląda „lekko” czy jak sztywna naklejka. Ekspercka praktyka to projektowanie tak, aby duże plamy miały oddech (podział, negatyw, raster), a nie były jednolitym prostokątem krycia.

Kiedy Flex HTV będzie najlepszym wyborem do małej serii

Flex HTV jest najmocniejszy w sytuacjach, które są typowe dla startujących marek:

1. Minimalistyczny znak w 1 kolorze (mały logotyp na piersi, napis na karku).
2. Numery, imiona, krótkie hasła (personalizacja, warianty, drużyny, community).
3. Efekty specjalne bez druku (np. metalik, neon, odblask — jeśli pasuje do estetyki dropu).
4. Szybkie doszywki dla prostych projektów, gdy liczy się elastyczność.

Kiedy DTF będzie najlepszym wyborem do małej serii i dropu

DTF jest najbardziej opłacalny i najbezpieczniejszy, gdy:

1. Grafika jest wielokolorowa lub ma gradienty/półtony.
2. Masz dużo detalu (ilustracje, cienkie elementy, małe napisy w grafice).
3. W jednym dropie mieszasz materiały (bawełna + mieszanki + poliester).
4. Chcesz przygotować transfery na zapas i wgrywać je na żądanie bez zmiany efektu między partiami.

Podsumowanie: Flex HTV czy DTF do małych serii i dropów?

Jeśli masz pamiętać jedną rzecz, niech to będzie ta: w dropach wygrywa metoda, która minimalizuje ryzyko Twojego konkretnego projektu.

• Flex HTV to świetny wybór dla prostych, jednokolorowych znaków i personalizacji — daje czystość, kontrolę i często bardzo „produktowy” efekt.
• DTF to najbezpieczniejszy wybór dla złożonych dropów, gdzie liczy się detal, powtarzalność i tempo aplikacji bez ręcznych wąskich gardeł.

Najlepsza praktyka na start: zrób 1–2 próbki na docelowej odzieży, przetestuj je prostym protokołem (rozciąganie + tarcie + pranie kontrolne) i dopiero wtedy zamrażaj technologię dla całego dropu.

FAQ – Flex HTV czy DTF: co wybrać do małych serii i dropów?

Flex HTV czy DTF — co wybrać do małych serii i dropów?
Jeśli masz proste, jednokolorowe logotypy, numery lub napisy i zależy Ci na bardzo czystej krawędzi oraz minimalnej warstwie, często wygrywa Flex HTV. Jeśli robisz dropy z wielokolorową grafiką, gradientami, detalami lub chcesz przygotować transfery i wgrywać je na żądanie, bezpieczniejszym wyborem bywa DTF.

Co jest szybsze przy małych seriach: Flex czy DTF?
W praktyce najszybszy bywa DTF przy grafikach wielokolorowych i z dużą liczbą sztuk, bo odpada czas wycinania i odchwaszczania. Flex potrafi być szybszy przy 1–2 kolorach i prostych kształtach, szczególnie gdy dochodzi personalizacja (numery, imiona).

Co jest wygodniejsze w noszeniu: Flex HTV czy DTF?
Obie technologie mogą być komfortowe, ale kluczowa jest powierzchnia krycia. Flex HTV zwykle daje bardzo „czystą”, cienką warstwę w jednolitych kolorach. DTF jest elastyczny, lecz przy dużych, pełnych polach tworzy bardziej wyczuwalną strefę i mocniej ogranicza oddychalność.

Co jest trwalsze w praniu: Flex czy DTF?
Przy prawidłowym procesie obie metody mogą być bardzo trwałe. DTF często wygrywa odpornością mechaniczną (tarcie, rozciąganie) dzięki elastycznej warstwie klejowo-polimerowej. Flex HTV jest świetny w trwałości, ale bywa wrażliwy na błędy w doborze folii, temperatury i docisku (np. podnoszenie krawędzi, pękanie przy zbyt sztywnej folii).

Czy Flex HTV nadaje się do gradientów i fotografii?
Zwykle nie. Flex to folia w jednym kolorze (lub w kilku warstwach), więc świetnie działa dla prostych, płaskich kształtów, ale nie odwzoruje płynnych przejść tonalnych i zdjęć tak jak DTF.

Co wybrać do dropu made-to-order (produkcja na zamówienie): Flex czy DTF?
Najczęściej DTF, bo możesz przygotować transfery z wyprzedzeniem i wgrywać je w miarę spływania zamówień, utrzymując stałą jakość i tempo. Flex ma sens, jeśli drop to głównie napisy/numery i chcesz elastycznie docinać warianty bez drukowania kolejnych arkuszy transferów.