Do nadruku logo na kubku najbezpieczniej wysłać prawdziwy plik wektorowy, na przykład AI, EPS, SVG, CDR albo PDF zawierający wektory, z tekstami zamienionymi na krzywe. Dołącz podgląd PNG lub JPG, wariant pełnokolorowy, jednokolorowy i negatywowy oraz opis kolorów marki. Jeżeli masz tylko raster, nie zapisuj go ponownie jako PDF i nie zwiększaj sztucznie DPI. Podaj wykonawcy docelowy model kubka, pole znakowania i technikę, aby mógł ocenić plik w realnych warunkach.
Jeżeli wybierasz kubki z własnym nadrukiem, sam załącznik z logo nie wystarczy do poprawnej wyceny. Potrzebne są również: model i kolor kubka, nakład, miejsce oraz rozmiar nadruku, układ znakowania — jednostronny, dwustronny albo dookoła — liczba kolorów, termin dostawy, ewentualna personalizacja, sposób pakowania i adres dostawy. Dopiero taki zestaw pozwala porównać oferty oparte na tych samych założeniach.
Warto od razu rozdzielić dwie sytuacje. Do wstępnej wyceny można wysłać najlepszy dostępny plik i uczciwie zaznaczyć, że wymaga weryfikacji. Finalny plik produkcyjny powinien już odpowiadać specyfikacji konkretnego kubka i sposobu znakowania. Plik dobry do sublimacji na białej ceramice nie musi być gotowy do tampodruku, kalkomanii, nadruku UV ani graweru na kubku termicznym.
Szybka odpowiedź: jaki plik z logo wysłać na start
Najlepszy pakiet zawiera co najmniej dwa elementy: źródłowy wektor do przygotowania produkcji oraz lekki podgląd, który pokazuje właściwy wygląd znaku. Jeśli marka ma kilka dopuszczalnych wariantów, dołącz również wersję jednokolorową, negatywową i uproszczoną. Podgląd nie powinien zastępować wektora, ale pomaga uniknąć pomyłki między podobnymi wersjami logo.
| Co masz | Czy wysłać | Co dopisać | Decyzja |
|---|---|---|---|
| AI, EPS, SVG, CDR lub PDF z prawdziwymi wektorami | tak, jako plik główny | czy teksty są na krzywych i która wersja logo jest właściwa | najlepszy punkt wyjścia do oceny produkcyjnej |
| PNG lub TIFF w dużej rozdzielczości | tak, warunkowo | docelowy wymiar nadruku, tło, technikę i zgodę na weryfikację | może wystarczyć przy części nadruków pełnokolorowych |
| PSD z warstwami | tak, jako materiał roboczy | czy są dostępne fonty, elementy źródłowe i spłaszczony podgląd | nie zakładaj, że jest finalnym plikiem do produkcji |
| JPG ze strony, maila lub prezentacji | tylko jako podgląd | że nie jest to plik produkcyjny | poszukaj źródła albo poproś o ocenę wektoryzacji |
| PDF o nieznanej zawartości | tak, ale do sprawdzenia | skąd pochodzi i czy krawędzie pozostają ostre po powiększeniu | rozszerzenie PDF nie potwierdza wektora |
Jeżeli nie wiesz, który wariant wysłać, prześlij plik źródłowy oraz PNG pokazujący poprawny wygląd. Nie wysyłaj pięciu plików o nazwach „final”, „final2” i „ostateczny” bez wskazania, który z nich ma trafić na kubek.
Czerwona flaga: logo wygląda ostro wyłącznie dlatego, że jest małe na ekranie. Po powiększeniu PDF ujawnia piksele, ponieważ w środku znajduje się ten sam mały JPG. Zmiana rozszerzenia nie zmienia rastra w wektor.
Format nie wystarczy: jak odróżnić wektor od rastra
Grafika wektorowa opisuje logo za pomocą kształtów, linii i punktów. Można ją skalować bez typowej utraty ostrości, dlatego dobrze nadaje się do logotypów, napisów, prostych ikon i rozdzielania kolorów. Grafika rastrowa składa się z pikseli. Może być poprawnym materiałem do nadruku zdjęcia, tekstury albo ilustracji pełnokolorowej, ale jej jakość zależy od liczby pikseli w docelowym rozmiarze.
Sama końcówka pliku nie rozstrzyga, z czym masz do czynienia. PDF, EPS, SVG, AI albo CDR może zawierać zarówno obiekty wektorowe, jak i osadzoną bitmapę. PNG, TIFF i JPG są rastrami. PSD jest przede wszystkim plikiem roboczym grafiki rastrowej, nawet jeśli zawiera warstwy, tekst lub pojedyncze elementy wektorowe.
| Format | Typowe zastosowanie | Najważniejsze ryzyko |
|---|---|---|
| AI | źródłowy projekt wektorowy i dalsza edycja | osadzone zdjęcia lub fonty pozostawione jako tekst |
| EPS | wymiana grafiki wektorowej i proste projekty produkcyjne | może zawierać raster albo efekty wymagające spłaszczenia |
| SVG | logo, ikony i proste kształty wektorowe | może zawierać osadzony obraz; nie każdy wykonawca przyjmie go jako finalny plik |
| CDR | plik roboczy używany w poligrafii | zawartość nadal trzeba sprawdzić, a wersja programu może mieć znaczenie |
| wygodny kontener do przekazywania projektu | może być prawdziwym wektorem albo tylko opakowaniem dla JPG | |
| PNG | podgląd z przezroczystością, czasem nadruk cyfrowy | ma stałą liczbę pikseli; powiększenie ujawnia brak detali |
| TIFF | wysokiej jakości zdjęcia i grafiki rastrowe | duży plik nadal nie jest automatycznie wystarczająco ostry |
| PSD | edytowalny materiał rastrowy z warstwami | zależności od fontów, efektów i brak finalnej specyfikacji |
| JPG | zdjęcia i szybkie podglądy | kompresja, brak przezroczystości i przypadkowe tło wokół logo |
Prosty test można wykonać bez znajomości programu graficznego. Mocno powiększ krawędź litery lub sygnetu. Jeśli pojawiają się kwadratowe piksele, schodki albo rozmycie, oglądasz raster. Jeśli linia pozostaje gładka, jest to dobry sygnał, ale nie pełna kontrola: w tym samym pliku część elementów może być wektorowa, a część rastrowa.
Nie próbuj automatycznie wektoryzować skomplikowanego logo jednym kliknięciem i uznawać wyniku za gotowy. Automatyczne obrysowanie może zmienić krzywizny liter, odstępy, narożniki i proporcje znaku. Po wektoryzacji trzeba porównać efekt z zatwierdzonym wzorem marki.
Jeżeli szukasz zasad obejmujących także odzież, długopisy i inne materiały, szersze przygotowanie logo do nadruku pomoże uporządkować warianty znaku. Przy kubku nadal trzeba jednak wrócić do konkretnego modelu, powierzchni oraz techniki.
Praktyczny wniosek: do logo wybierz wektor, jeśli jest dostępny. Raster traktuj jako pełnoprawny materiał tylko wtedy, gdy jego rozmiar, jakość i tło zostały sprawdzone dla docelowego nadruku.
Krzywe i DPI: dwie kontrole, których nie wolno mylić
Krzywe dotyczą przede wszystkim sposobu zapisania liter i kształtów. W zleceniach termin DPI bywa używany skrótowo przy ocenie rastra; praktycznie liczy się gęstość pikseli w określonym wymiarze nadruku. Plik może mieć tekst poprawnie zamieniony na krzywe, a jednocześnie zawierać słabe zdjęcie. Może też mieć świetną bitmapę, ale pozostawiony font, który po otwarciu na innym komputerze zostanie podmieniony.
Dlaczego tekst zamienia się na krzywe
Jeżeli logotyp lub projekt zawiera aktywny tekst, komputer wykonawcy może nie mieć użytej czcionki. Wtedy program podstawi inny krój albo zmieni odstępy, szerokość liter i położenie napisu. Zamiana fontu na krzywe przekształca litery w stałe kształty, dzięki czemu nie zależą od zainstalowanych czcionek.
Do produkcji wyślij wersję z tekstami na krzywych, ale zachowaj osobno edytowalny plik źródłowy. Po zamianie na krzywe korekta hasła, nazwiska czy adresu nie jest już zwykłą edycją tekstu. Nie nadpisuj więc jedynej wersji projektu.
Czerwona flaga: ktoś prosi o zmianę danych, a dostępny jest wyłącznie PDF z całym tekstem zamienionym na krzywe i bez źródła. Taki plik może nadawać się do produkcji, lecz jest niewygodny do bezpiecznej korekty.
Co naprawdę oznacza 300 DPI
W rozmowach o plikach do druku skrót DPI bywa używany jako ogólny opis rozdzielczości rastra. Ściślej, po stronie pliku chodzi o gęstość pikseli, ale przy zamówieniu najważniejsze jest nie samo „300”, lecz liczba pikseli przy rzeczywistym wymiarze nadruku. Około 300 DPI w skali 1:1 jest częstym punktem wyjścia dla zdjęć i innych elementów rastrowych, ale nie stanowi gwarancji jakości ani wspólnego wymogu wszystkich technik.
Jeśli przykładowe logo ma mieć na kubku 70 × 40 mm, raster przy 300 DPI potrzebuje w przybliżeniu 827 × 472 piksele. Ten sam plik użyty w dwukrotnie większym rozmiarze będzie miał efektywnie o połowę mniejszą gęstość. Dlatego pytanie „ile DPI ma plik?” bez podania wymiaru nadruku jest niepełne.
Wektor nie potrzebuje DPI do zachowania ostrych krawędzi prostego logo. DPI ma znaczenie dla osadzonych zdjęć, tekstur, cieni, gradientów zapisanych jako bitmapa i innych elementów pikselowych. Jeżeli wektorowy PDF zawiera małe zdjęcie, skalowalność krzywych nie poprawi tego zdjęcia.
Nie wpisuj 300 DPI w ustawieniach małego obrazu z założeniem, że to poprawi jego jakość. Taka operacja może zmienić tylko metadane albo stworzyć nowe piksele przez interpolację. Program zgaduje wtedy wartości pośrednie, ale nie odzyskuje szczegółów, których nie było w źródle.
Praktyczny wniosek: przy wektorze sprawdź kształty i krzywe. Przy rastrze sprawdź liczbę pikseli, docelowy wymiar 1:1 i wymagania wykonawcy dla wybranej metody.
Kolory logo dobiera się do techniki i tła kubka
Prawidłowy plik nie kończy się na ostrych krawędziach. Logo powinno mieć wariant pasujący do koloru kubka i możliwości znakowania. Warto przekazać wersję pełnokolorową, jednokolorową, ciemną na jasne tło oraz jasną lub negatywową na ciemne tło. Jeśli znak może działać w obu wariantach, osobno porównaj nadruk jednokolorowy i pełnokolorowy na kubku, zanim wybierzesz technikę. Gdy logo zawiera gradient, cień, półprzezroczystość albo drobny claim, trzeba wskazać, czy elementy te są obowiązkowe.
| Informacja o kolorze | Kiedy jest przydatna | Na co uważać |
|---|---|---|
| Pantone | gdy technika operuje kolorami dodatkowymi, a odcień marki jest istotny | numer wzornika nie gwarantuje identycznego odbioru na każdej powłoce i pod każdym światłem |
| CMYK | przy części procesów pełnokolorowych i przygotowaniu materiałów drukarskich | intensywne barwy ekranowe mogą nie mieć bezpośredniego odpowiednika w druku |
| RGB | jako zapis pliku ekranowego lub materiał źródłowy w niektórych procesach cyfrowych | nie powinien być jedyną podstawą obietnicy koloru na gotowym kubku |
| Wersja jednokolorowa | przy prostym znaku, małym polu, sitodruku, tampodruku lub innych technikach o ograniczonej liczbie barw | nie każde logo można samodzielnie sprowadzić do jednego koloru bez naruszenia księgi znaku |
| Wersja negatywowa | na ciemnym, intensywnym albo metalicznym tle | zwykłe odwrócenie kolorów może dać inny efekt niż zatwierdzony wariant marki |
Technika zmienia sposób przygotowania barw. Przy nadruku pełnokolorowym istotne mogą być CMYK, profil, jakość rastra i sposób odwzorowania przejść tonalnych. Przy kolorach dodatkowych, określanych też jako spot, wykonawca może poprosić o Pantone oraz oddzielne obiekty dla każdej farby. Przy ciemnym kubku może być potrzebny biały poddruk, który wpływa na krycie i wygląd koloru. Grawer z kolei nie odtwarza pełnej palety logo, tylko odsłania lub zmienia powierzchnię materiału.
Przezroczyste tło w PNG nie rozwiązuje każdego problemu. W wektorze też trzeba sprawdzić maski, półprzezroczystości i efekty specjalne. Niektóre procesy wymagają ich spłaszczenia albo zastąpienia prostszymi obiektami. Z kolei przypadkowy biały prostokąt wokół JPG może stać się widoczny na kolorowym kubku.
Nie oceniaj krytycznego koloru wyłącznie na nieskalibrowanym monitorze. Ekran emituje światło, a nadruk odbija je od ceramiki, metalu, emalii albo powłoki. Połysk, mat, kolor podłoża i poddruk zmieniają odbiór. Jeśli zgodność barwy jest ważna, przekaż dane z księgi znaku i ustal z wykonawcą, na jakiej podstawie kolor będzie przygotowany oraz akceptowany.
Praktyczny wniosek: nie wysyłaj jednego kolorowego logo „do wszystkiego”. Przekaż dopuszczalne warianty i wskaż, który kolor jest krytyczny, a który może zostać uproszczony po potwierdzeniu.
Najpierw konkretny kubek, pole znakowania i sposób nadruku
Plik produkcyjny istnieje zawsze w relacji do konkretnego produktu. Kubek ceramiczny, emaliowany, szklany i termiczny różnią się materiałem, powłoką, krzywizną oraz dostępnym polem znakowania. Znaczenie ma również ucho, rant, zwężenie, łączenie powierzchni i to, czy grafika ma być widoczna z jednej strony, po obu stronach czy dookoła. Jeżeli sposób ekspozycji nie jest jeszcze ustalony, najpierw zdecyduj, gdzie umieścić logo na kubku, a dopiero później dopasuj wymiar i układ pliku.
Przed przygotowaniem finalnego układu ustal:
- Dokładny model, materiał, kolor i rodzaj powierzchni kubka.
- Dostępną technikę lub listę technik dopuszczonych dla tego modelu.
- Maksymalne pole znakowania oraz zalecaną strefę bezpieczną.
- Docelowy wymiar logo, a nie tylko procent powiększenia na wizualizacji.
- Układ: jedna strona, dwie strony, nadruk naprzeciw ucha albo grafika dookoła.
- Ograniczenia dla najmniejszego tekstu, najcieńszej linii, odstępów i przejść tonalnych.
- Czy potrzebny jest poddruk, uproszczenie logo albo oddzielne przygotowanie kolorów.
Nie przenoś automatycznie wymiarów z innego kubka. Prosta ścianka może przyjąć inny zakres grafiki niż powierzchnia stożkowa lub zwężana. Projekt dookoła musi uwzględniać ucho i obszary, do których technika nie dociera. Logo po jednej stronie zwykle wymaga innego kadrowania niż szeroka ilustracja obejmująca większą część obwodu.
Nie ma jednego bezpiecznego marginesu, minimalnej grubości linii ani rozmiaru tekstu dla wszystkich kubków i metod. Takie wartości powinny pochodzić z aktualnej specyfikacji wykonawcy dla wybranego modelu. Jeśli specyfikacji jeszcze nie ma, przygotuj materiały do wyceny, ale nie oznaczaj projektu jako finalnego.
Czerwona flaga: plik ma wpisany wymiar nadruku, lecz nikt nie potwierdził modelu kubka ani techniki. Precyzyjna liczba nie pomaga, jeżeli odnosi się do nieustalonego produktu.
Jak podjąć decyzję krok po kroku
Kolejność ma znaczenie. Zaczynanie od eksportu „gotowego PDF-u” przed wyborem kubka prowadzi do poprawek, ponieważ pole i technika zostają ustalone dopiero później.
- Wybierz model i kolor kubka. Jeśli decyzja nie jest zamknięta, wskaż dwa konkretne warianty do osobnej wyceny.
- Ustal sposób znakowania. Możesz podać preferencję, ale zostaw możliwość rekomendacji na podstawie logo, nakładu i oczekiwanej trwałości.
- Pobierz wymagania dla pola nadruku. Poproś o wymiar, orientację, strefę bezpieczną i ograniczenia drobnych elementów.
- Wybierz właściwy wariant logo. Porównaj pełny kolor, jeden kolor, negatyw i wersję uproszczoną bez drobnego claimu.
- Sprawdź zawartość pliku. Potwierdź, że wektor jest prawdziwym wektorem, teksty są na krzywych, a osadzone rastry mają odpowiednią jakość w skali 1:1.
- Opisz kolory. Przekaż wartości z księgi znaku i zaznacz, czy dopuszczalne są zamienniki lub uproszczenie.
- Dołącz dane wyceny. Podaj nakład, warianty, termin, personalizację, pakowanie, dostawę i wymagania dotyczące użytkowania.
- Poproś o weryfikację i wizualizację. Finalną akceptację podejmuj na wersji odnoszącej się do konkretnego modelu, wymiaru, miejsca i techniki.
Jeżeli po kroku trzecim okazuje się, że drobne elementy nie mieszczą się w ograniczeniach, nie ratuj projektu samym powiększeniem. Najpierw usuń claim, wybierz prostszy wariant znaku, zwiększ kontrast albo porównaj kubek z większym polem. Duże logo nadal może być nieczytelne, jeśli jego najmniejszy element pozostaje zbyt drobny.
Praktyczny wniosek: najpierw produkt i technika, potem finalny plik. Odwrócenie tej kolejności daje pozornie gotowy projekt, którego nie da się bezpiecznie skierować do produkcji.
Co podać, aby wycena kubków była kompletna i porównywalna
Cena nie wynika wyłącznie z liczby sztuk. Zmieniają ją model, powierzchnia, liczba kolorów, zakres nadruku, przygotowanie produkcji, personalizacja, termin, pakowanie i dostawa. Dlatego pytanie „ile kosztuje kubek z logo?” powinno zostać zastąpione zestawem wspólnych założeń.
| Informacja | Co podać | Dlaczego wpływa na wycenę |
|---|---|---|
| Kubek | dokładny model lub jasno opisane zastosowanie, materiał, pojemność, kolor i powłoka | różne modele obsługują inne techniki i pola znakowania |
| Nakład | łączna liczba sztuk i podział na kolory, oddziały lub wersje | kilka wariantów może wymagać osobnego przygotowania produkcji |
| Logo | właściwy plik, liczba kolorów, wariant pełny i uproszczony | wykonawca ocenia wykonalność, krycie i ewentualne poprawki |
| Nadruk | miejsce, wymiar, jedna lub dwie strony albo nadruk dookoła | powierzchnia i liczba pozycji zmieniają zakres pracy |
| Technika | preferowana metoda albo prośba o rekomendację | nie każda metoda ma ten sam koszt przygotowania i te same ograniczenia |
| Termin | data, kiedy kubki mają być dostarczone, nie tylko rozpoczęte | trzeba uwzględnić plik, wizualizację, akceptację, produkcję i transport |
| Personalizacja | imiona, działy, numery lub kilka wersji grafiki | zmienne dane wymagają osobnego przygotowania i kontroli |
| Pakowanie | zbiorcze, jednostkowe, prezentowe lub w zestawach | opakowanie może być oddzielnym elementem zamówienia |
| Dostawa | jeden adres, kilka lokalizacji i podział liczby sztuk | sposób wysyłki wpływa na logistykę i porównywalność ofert |
| Użytkowanie | oczekiwanie dotyczące częstego mycia, zmywarki, mikrofalówki lub pracy w terenie | pomaga dobrać model i znakowanie, ale wymaga potwierdzenia dla konkretnego wariantu |
Jeśli prosisz o dwa warianty, zachowaj wspólne założenia. Porównanie nadruku jednokolorowego i pełnokolorowego ma sens na tym samym kubku, przy tym samym nakładzie, rozmiarze, miejscu, terminie, pakowaniu i dostawie. W przeciwnym razie nie wiadomo, czy różnicę ceny powoduje kolor, produkt czy logistyka.
Przykładowa wiadomość pokazująca komplet informacji — bez narzucania uniwersalnego nakładu, wymiaru ani terminu — może wyglądać tak:
Proszę o wycenę wybranego białego kubka ceramicznego w nakładzie i terminie dostawy wskazanym w załączonym zestawieniu, z pakowaniem zbiorczym oraz dostawą do jednego adresu. Logo ma znaleźć się po jednej stronie, w bezpiecznym polu przewidzianym dla tego modelu. Proszę o porównanie wersji pełnokolorowej z wariantem jednokolorowym na tym samym kubku i przy tym samym nakładzie. W załączeniu przesyłam wektorowy PDF z tekstami zamienionymi na krzywe, podgląd PNG oraz księgę znaku. Kolory marki są istotne, dlatego proszę wskazać właściwy sposób ich określenia dla rekomendowanej techniki i potwierdzić, czy potrzebny będzie poddruk. Kubki będą regularnie używane w biurze; proszę uwzględnić informację o zalecanym sposobie mycia dla wybranego modelu i nadruku.
To nie jest uniwersalna specyfikacja każdego zamówienia, lecz przykład kompletnego zestawu założeń. Jeśli kubki mają kilka kolorów, dwa miejsca nadruku, indywidualne imiona albo trafią do wielu oddziałów, trzeba dopisać liczbę sztuk przypadającą na każdy wariant.
Praktyczny wniosek: rzetelna wycena zaczyna się od wspólnej specyfikacji. Bez niej dwie podobne ceny mogą dotyczyć innego produktu, innego nadruku i innego zakresu dostawy.
Czerwone flagi: kiedy plik nie jest gotowy
Największym problemem nie zawsze jest brak profesjonalnego programu. Częściej jest nim błędne przekonanie, że przypadkowa konwersja naprawi materiał źródłowy. Wstrzymaj oznaczanie pliku jako produkcyjnego, gdy:
- jedyne logo pochodzi ze zrzutu ekranu, komunikatora, stopki mailowej, Worda albo prezentacji;
- mały JPG został wklejony do PDF-u i opisany jako „wektor”;
- wartość DPI została podniesiona bez zwiększenia liczby prawdziwych pikseli;
- aktywny tekst korzysta z fontu, którego wykonawca może nie mieć;
- nazwy plików nie wskazują, która wersja logo jest aktualna;
- pełne logo ma mikrotekst, cienkie linie lub claim czytelny tylko w powiększeniu;
- projekt zawiera biały prostokąt, przypadkową przezroczystość albo nieopisany poddruk;
- kolor oceniono wyłącznie na ekranie, bez danych z księgi znaku;
- nie ustalono modelu, materiału, koloru ani pola znakowania kubka;
- nie wiadomo, czy nadruk ma być jednostronny, dwustronny czy dookoła;
- plik ma rzekomo finalny wymiar, ale nie powstał według wytycznych wykonawcy;
- wycena nie obejmuje personalizacji, pakowania lub podziału dostawy, choć są potrzebne.
W takich sytuacjach nie warto samodzielnie „poprawiać” wszystkiego metodą prób i błędów. Wyślij najlepszy materiał jako roboczy, opisz jego pochodzenie i poproś o wskazanie konkretnego braku. Czasem wystarczy odnaleźć źródło u grafika, czasem potrzebna jest kontrolowana wektoryzacja, a czasem właściwym rozwiązaniem będzie technika przyjmująca dobry raster.
Decyzja: jeżeli nie znasz zawartości pliku lub ograniczeń produktu, oznacz materiał jako „do weryfikacji”, nie „gotowy do druku”. To prosta informacja, która zapobiega pracy na błędnym założeniu.
Checklista przed wysłaniem pliku i zapytania
Przed wysłaniem materiałów przejdź przez kontrolę w tej kolejności:
- Wskazano aktualną, zatwierdzoną wersję logo.
- Dołączono prawdziwy wektor AI, EPS, SVG, CDR lub PDF, jeśli jest dostępny.
- Sprawdzono, czy PDF lub inny kontener nie zawiera wyłącznie małej bitmapy.
- Teksty w wersji produkcyjnej zamieniono na krzywe, a edytowalne źródło zachowano osobno.
- Dołączono czytelny podgląd PNG lub JPG do identyfikacji właściwego wyglądu.
- Raster oceniono przy docelowym wymiarze 1:1; około 300 DPI potraktowano jako punkt odniesienia, nie automatyczną gwarancję.
- Przygotowano wariant pełnokolorowy, jednokolorowy i jasny na ciemne tło, jeśli dopuszcza je identyfikacja.
- Kolory opisano na podstawie księgi znaku, a gradienty, przezroczystości i poddruk oznaczono do weryfikacji.
- Wybrano model, materiał, kolor i powłokę kubka.
- Ustalono pole, wymiar i układ nadruku względem ucha.
- Wskazano technikę albo poproszono o rekomendację dla tego projektu.
- Podano nakład, podział na warianty, termin dostawy i personalizację.
- Opisano pakowanie, adresy i podział wysyłki.
- Wszystkie porównywane oferty mają ten sam zakres produktu, znakowania i logistyki.
Jeżeli punkty dotyczące pliku są zamknięte, ale technika i pole nadal nie są znane, materiały są gotowe do wyceny, lecz jeszcze nie do produkcji. Jeśli brakuje wektora, ale raster ma znane pochodzenie i dobry rozmiar, plik wymaga weryfikacji, nie automatycznego odrzucenia. Jeśli jedynym źródłem jest mały obraz ze strony lub komunikatora, najpierw poszukaj oryginału albo ustal zakres odtworzenia znaku.
Najbezpieczniejszy plik do nadruku na kubku nie jest po prostu „PDF-em w 300 DPI”. To właściwy wariant logo, przygotowany w prawdziwych wektorach lub wystarczającym rastrze, z tekstami na krzywych, opisanymi kolorami i skalą dopasowaną do konkretnego kubka. Dopiero w połączeniu z pełnym briefem wyceny pozwala podjąć decyzję bez ukrytych założeń.
